M'ispantat su tzurpine, s'incapatzidade de calicunu de abbaidare prus a tesu de su nare suo, de bìdere in sa limba su signu de identidade de unu pòpulu e de una cultura ma finas unu mèdiu, su prus lestru e seguru, pro s'acurtziare a sos àteros e comunicare -superende cada ostàculu!

M'ispantat s'incapatzidade de bisare unu tempus benidore chi si potzat liberare dae sos orizontes geogràficos e nono (insularidade geogràfica e mentale) e s'abèrrere a su mundu intreu, sena su cumplessu de inferioridade pròpiu de sas limbas minoritàrias e, in manera particulare, de su sardu.

Non b'at sa boluntade e, imbetzes, si remat contra a sos chi difendent s'utilidade de sa Limba Sarda Comuna. Chi est unu mèdiu pro otènnere su chi in Galìtzia, Catalugna e Paisu Bascu ant giai otentu: co-ufitzialidade paris cun sa limba de s'Istadu, pro issos s'ispagnolu e pro nois s'italianu.

Sa Limba Sarda Comuna non leat balore a sas bariedades locales de su sardu nen las sustìtuit (difatis onniunu sighit a allegare sa bariedade sua) però, pro more de una iscritura tzerta e coerente pro totus, permitit a su sardu de achistare torra s'ufitzialidade pèrdida annos a como e de lassare unu signale finas in su tempus benidore.

Su sardu est una limba chi tenet prus de milli annos de istòria e, duncas, de cultura, però est in arriscu de estintzione, che a àteras limbas de su mundu.

Mi maravillat e inchietat chi carchi intelletuale sardu siat gasi tontu chi no atzetet sa limba sarda comuna, difendende∙si cun s'iscusa de su plurilinguismu de cunservare e megiorare. Cada bariedade linguìstica tenet una dignidade chi cheret preservada, ma custu non andat contra a sa boluntade de tènnere una norma iscrita aguale pro totus, pro brindare a su sardu s'internatzionalidade chi tenent àteras limbas (frantzesu, ispagnolu, catalanu, inglesu...); pro fàghere a manera chi su sardu si potzat imparare in iscola, finas a sos istràngios; pro no lu pèrdere... Sa paràula iscrita sighit in su tempus e in s'ispàtziu, cussa lassada a sa boghe si perdet e ismèntigat...

Mi dat anneu s'imàgine de «làcana ùltima» e «terra de nemos» chi iscritores sardos proponent in sos libros issoro iscritos in italianu, revindichende gosi s'èssere sardu issoro, su de tènnere sas raighinas postas in custa terra e in sas traditziones suas. Pro ite no iscrient in sa limba de sa tita issoro?

Pesso chi non siat bastante su de nàschere in Sardigna pro èssere sardu, bisòngiat de s'intèndere sardu...

Custu est s'isfogu de chie non tenet unu gutzu de sàmbene sardu in sas benas, però s'intendet sarda... sarda e tzitadina de su mundu; de chie creet chi sa limba siat unu tesoru estremenadu chi onniunu podet impreare e irrichire...