Tempus
Modos de nàrrere formados cun sa peràula "tempus" bi nd'at meda, inoghe nde iscrio unos cantos.
Andare che su tempus est a andare unu pagu bene e unu pagu male.
Èssere a tempos, denotat su caràtere incostante de una pessone, volùbile.
A Frantziscu ando a l'agatare a tempos, bi ando sena regularidade, (it. irregolarmente)
A domo de mama bi ando a intantos, (it. ogni tanto, di tanto in tanto)
Impreadu in forma reiterativa, isse faghet a tempus a tempus, inditat sa puntualidade de una pessone (it. in perfetto orario, spacca il minuto)
Mi l'as a nàrrere a tempus benzende, no est como chi tocat a mi lu nàrrere, ma un'àteru mamentu, a tempus suo (it. quando sarà il momento, più in là nel tempo)
Babbu est intradu in tempus, est imbetzende.
Àteros tempos ! Bènnidos sunt e passados sunt ! Su tempus bellu nch'est coladu e non torrat prus! Espressione chi narat sa zente manna, cun nostalgia.
Tempus suo ! Esclamatzione pro resaltare chi est su tempus prus bellu de sa vida sua.
Tempusnostru. Su giornale ue semus iscriende. Isperamus de bi pònnere su puntu de esclamatzione!