Totu Tìtulos Argumentos Testos

Setzione currente: Limba sarda > Modos de nàrrere

6 de 7


 NOA    
TEMPUS
 

Tempus

 

Modos de nàrrere formados cun sa peràula "tempus" bi nd'at meda,  inoghe nde iscrio unos cantos.

Andare che su tempus est a andare unu pagu bene e unu pagu male.

Èssere a tempos, denotat su caràtere incostante de una pessone, volùbile.

A Frantziscu ando a l'agatare a tempos, bi ando sena regularidade, (it. irregolarmente) 

A domo de mama bi ando a intantos, (it. ogni tanto, di tanto in tanto)

Impreadu  in forma reiterativa, isse faghet  a tempus a tempus, inditat sa puntualidade de una pessone (it. in perfetto orario, spacca il minuto)

Mi l'as a nàrrere a tempus benzende, no est como chi tocat a mi lu nàrrere, ma un'àteru mamentu, a tempus suo (it. quando sarà il momento, più in là nel tempo)

Babbu est intradu in tempus, est imbetzende.

Àteros tempos !  Bènnidos sunt e passados sunt !  Su tempus bellu nch'est coladu e non torrat prus!  Espressione chi narat sa zente manna, cun nostalgia.

Tempus suo !  Esclamatzione pro resaltare chi est su tempus prus bellu de sa vida sua.

Tempusnostru. Su giornale ue semus iscriende. Isperamus de bi pònnere su puntu de esclamatzione!


[G. Ledda]