Editore: Edizioni  L'Ortobene

Data de pubblicatzione:  1995

Pàginas: 376

Preju: L. 35.000

Salvatore Bussu, preìderu dae su 1953, numenadu pro s'autoridade de su ministèriu satzerdotale, est giornalista e iscritore e a pustis chi at diretu su giornale diotzesanu  S'Ortobene, collàborat cun àteros giornales e rivistas. Bussu at iscritu  libros meda e Ollolai, cuore della Sardegna, est de seguru unu tributu a sa bidda sua.  S'òpera faeddat de una bidda antiga e importante comente nos ammentant sos betzos chi cantaiant: Ollolài, Ollolài / cando at benner sa die / chi torres comente a mai? S'autore no est istòricu ma non timet a si misurare in cussu terrinu e lu faghet cun rigore e seriedade ca in custas cosas bi cheret bona cultura e amore pro s'argumentu e Bussu de cultura nde tenet fintzas tropu e amore pro sa bidda sua nde tenet ateretantu. Michele Columbu in sa presentada nos narat chi sa bidda de Ollolai est una bidda antiga e chi in su 1338 aiat partetzipadu a sa firma de sa paghe tra Leonora de Arbarè e Giuanne 1 de Aragona. Ma est petzi in su 1490, segundu Bussu,  chi sos resistentes de Ollolai s'iscontrant cun sos partigianos de Aragona e s'annientant tra issos etotu arribende a impoberire sa capitale antiga de sa Barbàgia. Sa tragèdia de custa gherra intestina nos faghet a cumprèndere ca sos sardos non fiant semper unidos tra issos,  e custu nos  l'aiat naradu fintzas un'imperadore famadu,  ma sas biddas de s'internu, in cussos tempos, contaiant meda a intro e foras de Sardigna e sighiant cun passione sa bida polìtica .

Cun sa gherra intestina Ollolai fiat torrada a èssere una biddighedda de sas medas chi teniamus in Barbàgia, una biddighedda impiticada in cussos tempos a 162 abitantes. Puru cun totu cussas dificultades, comente s'autore nos informat, sa gente at semper resistidu a sos mamentos de perìgulu e de carestia  e bi l'at fata a nos trasmìtere sos usos, sa limba, su costùmene, sos cantos e  sos ballos .

E arribamus a sos tempos nostros ue sos sambenados sunt sos matessi de cuddos tempos de bellesa, de fortza e de bonasorte: cheret nàrrere chi un'istòria antiga at tentu sa fortza de resìstere in su tempus e cheret sighire a lu fàghere in sos annos presentes e benidores, fortzis pro sa cultura nostra prus difìtziles galu de prus chi non  su tempus coladu. [Barore Liori]